سلامعیدتون یه عالمه مبارک

گفتم به بهونه این عید خیلی خیلی بزرگ و روز پدر یه پست پدرانه بذارم.اشکالی که نداره؟

به نظر شما یه پدر خوب و ایده آل از نظر تربیتی باید چه ویژگیهایی داشته باشه؟بر اساس آخرین تحقیقات انجام شده،ویژگیهای زیر اساسی ترین نیازهای تربیتی برای کودک هستند،یعنی یه چیزی تو مایه های اکسیژن برای تنفس روانی

• قدرت: یه بابای خوب و محترم باید مرجع قدرت خونه باشه.البته گفته باشم قدرت به معنای زورگویی نیست.منظورم اینه که باید علاوه بر مهربون بودن بتونه فرمان هدایت خانواده رو در دست بگیره و علاوه بر این قوانین زندگی اجتماعی رو به فرزند قند عسلش منتقل کنهخلاصه اینکه یه فرمانروای مهربون باشه.
• همکلامی:آهای بابای نازنین با شمام!اصلا حواستون هست چند ماهه درست و حسابی به حرفای کوچولوتون گوش ندادین؟آخه میدونین چیه؟؟اون نیاز داره تا شما باهاش حرف بزنین،به نظراتش گوش بدین و برای ایده هاش ارزش قائل بشین.به هرحال تا چند سال دیگه اونم قراره پدر یا مادر بشهو باید بلد باشه با بچه ش ارتباط برقرار کنه.تازه یه چیز دیگه!شما با این همکلامی،بهش امنیت میدی و پشتوانه محکمی براش میشی
• الگو بودن:ببینم نکنه شما از اون باباهایی هستین که تکلیفشون با بقیه معلوم نیستآره؟اصلا به این موضوع فکر کردین که فرزند عزیزتون قراره زندگی کردنو از شما یاد بگیره؟آخه بابایی که بعضی وقتا مهربونه و بعضی وقتا بداخلاق،چطوری میتونه الگوی خوبی برای بچه ش باشه؟یه بابای خوب باید "ثبات اخلاقی" داشته باشه تا الگوی خوبی باشه.
• سلامت روانی:خوب اینم که تکلیفش معلومه!بچه داری که شوخی نیست!تازه خیلی از اختلالات روانی مثل افسردگی از طریق پدر به فرزند منتقل می شن و برا همین باید حسابی حواستون جمع باشه و مواظب سلامتی تون باشین.

یه وقت فکر نکنین با همین چندتا نشونه پدر خوبی میشینااووووووووووووه!!!!کلی ریزه کاری داره.الکی که نیستاینا فقط چندتا مثال بود.

از اینجا دست همه باباهای روی زمینو می بوسم،مخصوصا بابای مهربون خودم که حسابی دلم براش تنگ شده

تا حالا شده بشنوین یه زن و مرد در طول زندگی مشترک هیچ اختلاف نظری باهم نداشته باشن؟؟

البته غیر ممکن نیست!اگه سن اونا زیر ۱۰ سال باشه یا بهره هوشی زیر ۹۰ داشته باشن(یعنی عقب افتاده ذهنی باشن) انتظاری غیر از این نداریم! ولی خوب این شرایط نسبتا استثناست

حالا واقعا اختلاف نظرهاست که زندگی رو به سمت نابودی می بره؟یعنی همیشه "درگیری" یعنی "زوال عشق"؟؟؟من از همین جا و با بلندترین صدای ممکن به همه دنیا اعلام میکنم:"نههههههههههههه"باور نمی کنین؟؟؟خوب خوندن بقیه ش ضرری نداره

"خانوم خونه از صبح با کلی ذوق و شوق غذاهای مختلف درست کرده و خونه رو شاداب کرده تا در کنار نیمه گمشده وجودش اولین سالگرد ازدواجشونو جشن بگیرن.دم دمای غروب آقای محترم یه اس ام اس میزنن به همسرشون که ما با رفقا رفتیم استخر،تو تنها شام بخور"

نظرتون چیه؟؟؟؟یه زوج خوشبخت در این شرایط چه برخوردی باید داشته باشن؟

در نگاه یه همسر عاشق،اشتباه زوج خطاکار چند تا ویژگی داره:

1. این رفتار وابسته به شرایطه:حتما فشار کاری زیادی داشته و عصبی بوده.نمی خواسته با دلخوری بیاد خونه و جشن کوچیکمونو خراب کنه.
2. همیشگی نیست:اون برای اولین ماه گرد ازدواجمون پیام تبریک فرستاد،تولدم رو هم فراموش نکرده بود.رفتار امروزش یه اتفاق نادر بود.
3. این رفتار در زمینه های دیگر رابطه وجود نداره:به جاش همیشه جلوی دیگران ازم تعریف میکنه،برای هر کار کوچکی ازم تشکر میکنه،از سر کار بهم زنگ میزنه و... .خوب این کارش استثنا بود.

حالا فکرشو بکنید اگه این خانوم  همه چیزو برعکس تفسیر کنه چه اتفاقی می افته؟اگه با خودش فکر کنه "اون همیشه همین طوریه،هیچ وقت برای من ارزش قائل نیست،هیچ کاری رو درست انجام نمیده و...".واقعا فکر کنین چه فاجعه ای رخ می داد .حالا بیاین حساب کنین هر هفته حداقل ۱ اختلاف نظر پیش بیاد و هربار همه چیز منفی تفسیر بشه،میشه ۴بار در ماه،۴۸ بار در سال و... قدرتمندترین سپاه روی زمین هم نمی تونه ازپس ۴۸ جنگ در طول سال بر بیاد!

این اختلاف ها نیستند که عشق را به نابودی می کشند،بزرگترین دشمن عشق "نگرش های منفی" ما به اختلاف هاست. 

منبع:مجله موفقیت

سلامگفتم یه کم از تریپ درد و مرض بیام بیرون و حرفای عینی تر بزنم،چیزایی که دغدغه همه آدماست.یکی از بزرگترین مشکلات زن و شوهرها بعد ازدواج اینه که خیلی زود برای هم عادی میشن و تا به خودشون میان می بینن هیچ خبری از عشق و عاشقی های روز اول نیستبعدشم حس سکته بهشون دست میده و فکر میکنن این فرد حتما نیمه گمشده وجودشون نبودهحالا اینا جزو آدمای باهوشن!بعضیا که فقط می فهمن رابطه شون "یه جوری" شدهجهت اطلاع این گروه از دوستان باید عرض کنم ویژگی روابطی که دارن به سمت روزمرگی پیش میرن از این قراره:

• زن و مرد فقط از زمانهایی که در جمع دوستان یا خونواده شون هستن لذت میبرن و اوقات تنهایی بین اونا "بدون کیفیت "میشه.
• برای اونها اولویت یعنی "هرچیزی به جز طرف مقابل"!!وسایل منزل،غذا،کار یا فلان بازیگر سینما تنها موضوع قابل اهمیت در خونه ست.یک نفر فقط درباره خودش حرف میزنه و طرف مقابل کاملا ناآگاهانه به خودکشی روانی دست میزنه
• روابط و حرفای عاشقانه رسما تعطیل میشهو یا در حد نیازهای جسمی باقی می مونه.
• احترام بی احترامهرچی هست توهین و تمسخره.

حالا واکسن و داروی عادی شدن چیه؟؟؟مهم ترین اصل اینه که "کیفیت" وارد رابطه دو طرف بشه.مهم نیست "کی؟؟" مهم اینه که باهم و به خاطر هم حرف بزنین و به احساسات هم بها بدین.اینم چندتا راه حل که بدونین از کجا شروع کنین:

• علایق مشترک:باید دنبال چیزی باشین که برای هردوتون جذاب و دوست داشتنیه،چیزی که برای مدتی (هرچند کوتاه) شمارو "برای هم" نگه داره.بچه ها یا اعضای فامیل اصلا گزینه های مناسبی نیستن.شاید پیاده روی یا یک پیک نیک چند ساعته برای شروع بد نباشه.
• ارتباط و همدلی:شاید بد نباشه درباره فیلمی که دیروز تاثیر زیادی روی همسرتون گذاشته حرف بزنین.اینطوری کمی بیشتر به عواطف درونی هم نزدیک می شین و درک این عواطف براتون راحت تر میشه.
• قدر شناسی: چه اشکالی داره به خاطر لبخندی که همسرت بهت زده ازش تشکر کنی؟؟یا به خاطر اینکه همیشه سعی میکنه زیبا و آراسته باشه؟این اصلا بدیهی نیست که همسرت آدم خوش اخلاقیه.این یک موهبت زیباست و تو باید قدردان این زیبایی باشی

اینم حرف آخر!قفل و زنجير باعث ثبات يك رابطه نمي شود ، بلكه نخ هاي نازك و صدها نخ نامرئي هستند كه در دراز مدت ماندگاری رابطه را تضمین می کنند.

منبع:سایت روانشناسی به زبان ساده برای همه